Omdat niet alleen mijn atelier, maar ook mijn werkkamer thuis zo langzamerhand begon dicht te slibben met boeken over Den Haag, - die verzamel ik namelijk - werd het volgens mijn vrouw de hoogste tijd om daar eens flink de bezem doorheen te halen om wat orde in die chaos te scheppen. Op zich niet eens zo’n verkeerd idee van haar, omdat ik me over het algemeen gek loop te zoeken als ik een bepaald boek ergens voor nodig heb. Daarbij komt, met m’n boeken op twee locaties, dat ik me constant afvraag: ligt wat ik zoek in m’n atelier of staat ‘t gewoon thuis op de plank?

Aanleiding voor deze opruimwoede was de vraag van een goede vriend van me: of ik het boek ‘Geloven in de Haagse Schilderswijk’ al had? Nu zou ik gezworen hebben dat ik het al ergens tussen de steunen had staan, maar na zes keer heen en weer te hebben gebanjerd tussen huis en atelier kwam ik niet verder dan het boek ‘Kijk op de Schilderswijk’. Dat is op zich een heel leuk boekje, maar de eerder genoemde uitgave kon ik dus nergens vinden. Dit feit plùs de hongerige blik van m’n jongste dochter naar het Gispen bureau, dat al jaren min of meer ongebruikt in m’n werkkamertje staat te staan, deed ons besluiten de zooi maar eens flink te reorganiseren. Dùs… jassen aan en op naar Ikea voor ruim vier meter Billy met deuren en bovenkasten! Want àls ik iets doe, doe ik ’t goed!
Vervelende bijkomstigheid is dan wel - en dat vergeet je meestal als je in een opwelling tot zulke besluiten komt - dat je met een kamer vol gigantische Ikeadozen zit en dat je eerst je hok compleet leeg moet halen om de boel daarna weer op te kunnen bouwen. U begrijpt het al, er moest gewerkt worden! Te beginnen met het uitruimen van het door kindlief zo verlangde bureau.

Heeft u dat wel eens gedaan; een jarenlang ongebruikt bureau ontmantelen? Je komt de meest verassende dingen tegen. Van een doosje nietjes, waarvan het machientje al meer dan twintig jaar geleden overleden is, tot aan het verloren gewaande gouden tientje dat ooit de hals van m’n inmiddels ook overleden schoonmoeder sierde. Maar wat ik óók tegenkwam, tussen die papierwinkel die mijn bureaulades tot de rand deed uitpuilen, was een krantenartikel uit oktober 2002 van de toenmalige Haagsche Courant (hadden we ‘m nog maar!). Het was een stuk in de rubriek ‘Onder de Haagse Toren’ over de expositie ‘Trilling’ die Wil Korrelboom samenstelde over erotiek en die in 2002 te zien was in Pulchri Studio. Het artikel besloeg ruim driekwart pagina en was voorzien van een foto op A4 formaat van een prachtig door Wil Korrelboom gemaakt schilderij van een naakt meisje met een Marokkaanse hoofddoek. En ik dacht bij mezelf: Zou dit nú nog kunnen? Zou de krant of een ander blad een dergelijke foto nu nog steeds kunnen plaatsen zonder dat daar om een of andere reden commotie over ontstaat? Ik ben er niet zeker van, maar ik denk eerlijk gezegd van niet.

Wat is er in de afgelopen paar jaar met dit land gebeurd? De Fortis Bank geeft geen spaarvarkentjes meer bij het openen van een jeugdspaarrekening, omdat dit wel eens gevoelig zou kunnen liggen bij potentiële joodse of islamitische klanten. Het Vaticaan staat op z’n achterste benen, wanneer een kunstenaar een kikker aan een kruis spijkert. Sommige foto’s en schilderijen worden geweerd uit musea en andere openbare ruimten of worden wegens gezeur weer verwijderd. Cartoonisten worden bedreigd en zelfs vervolgd. Cabaretiers durven zich niet meer uit te spreken en columnisten moeten eerst drie keer nadenken voordat ze iets neerpennen.
Geloof me of niet, maar we zijn verzeild geraakt in een meebuigcultuur, uit angst voor al dan niet gewelddadige reacties. We laten ons in het vrije Westen leiden door geloofsbetutteling,
bang geworden om op lange tenen te trappen, met zelfcensuur als gevolg!
Eén ding is in ieder geval zeker: Geloven in de Haagse Schilderswijk, ik had ‘m inderdaad al.

Geplaatst op: Dinsdag 16 juni 2009 om 12:36 uur

Plaats een reactie: