Websites

Laatst stond ik op een of andere receptie te praten met een vage kennis. Je weet wel, zo iemand die je regelmatig tegenkomt bij openingen of andere bijeenkomsten en van wie je zelfs de naam niet eens weet. Tijdens dat gesprekje aan de statafel vroeg hij mij: “Zeg, De Leef”, hij wist mijn naam blijkbaar wel, “ik kom jou altijd bij allerlei gelegenheden tegen, maar wat doe jij eigenlijk?” “Tja…,” zei ik, “ik ben beeldend kunstenaar, maar oorspronkelijk ben ik loodgieter.” En om de verwarring bij hem nog wat groter te maken zei ik: “Ik wil ook nog wel eens een mopje zingen, af en toe wat acteren en daarnaast schrijf ik columns voor diverse krantjes en bladen.”
“Zó”, zei hij, “beeldend kunstenaar! En wat maak je dan zo al?”
“Ik maak stadsgezichten”, zei ik, “in aquarel en in zeefdruk.”
“Gut wat interessant”, zei hij. “Dus jij bent een echte kunstenaar. En eh…, misschien een gekke vraag, maar kun je daar van leven?” Ik kon het met een knikje bevestigen.
“Mooi”, ging hij verder, “en waar zou ik jouw werk dan tegen kunnen komen?” Hij klonk echt geïnteresseerd.
“Nou gewoon bij mij in het atelier”, zei ik, “en soms hang ik wel eens op een tentoonstelling”.
“Leuk, dat zou ik best wel eens willen zien,” zei hij. “Heb je toevallig ook een website?”

Zucht…! Kijk en dat bedoel ik nou. Denk je iemand te ontmoeten die echt belangstelling heeft voor je werk, blijkt zijn interesse niet verder te gaan dan z’n beeldscherm.
Het lijkt wel of je als individu niet meer zonder website kunt. Ja, voor bedrijven heb ik er alle begrip voor dat ze een website hebben. Maar tegenwoordig heeft elke nitwit een eigen site. En wat moet je er mee? Ja, in het begin zal het wel hartstikke leuk zijn. Je gaat zo’n site bouwen, enthousiast als je bent. Je vertelt het aan al je vrienden en kennissen en dan zal d’r best wel eens één tussen zitten die jouw site dan bezoekt, maar dat is in het algemeen niet uit interesse voor wat erop staat. Nee, dat is om te zien hoe jij je site gemaakt hebt en om te kijken of jouw site niet mooier is dan de zijne. En laten we eerlijk zijn; het is niks om zo’n site te hèbben, maar je moet ‘m ook onderhouden en dat vergeten de meesten. Daarbij komt: wat moeten we eigenlijk met die veelheid aan nietszeggende privésites? Wie zit daar nou op te wachten, niemand toch? Tik voor de aardigheid bij Google, of bij een andere zoekmachine, maar eens een onderwerp of naam in, honderdduizend hits in 0,4 seconden is niets bijzonders. Je ziet door de bomen het bos niet meer!
Het zal wel aan mij liggen, maar ik vergelijk websites altijd met een héle lange winkelstraat met duizenden geblindeerde etalages, waarvan je geen enkel idee hebt van wat er zich achter de voorpui afspeelt en waarvoor je uren moet zoeken om uit te vinden welke code -www- je nodig hebt om door een klein gaatje in de ruit naar binnen te kunnen kijken.
Nee, websites, u hoort het, ik heb er niks mee en tussen ons gezegd en gezwegen, wil ik dat ook graag zo houden.

Geplaatst op: Woensdag 4 april 2007 om 11:24 uur