Voor mijn part hang je hier twee naakten op.

Vorige week werd mij gevraagd een bijeenkomst organiseren voor, ik mag wel zeggen, een uitgelezen clubje bobo’s. Vijfenzestig blauwe blazers en cocktailjurkjes moesten worden voorzien van bittergarnituur, een gastspreker en een slotakkoord van - jaaa…,ze is weer lekkerder dan vorig jaar - een heerlijke Beaujolais Primeur. En dit alles moest uiteraard gaan plaatsvinden op een toch wel enigszins prestigieuze locatie in de buurt van deze stad.

Nou kan ik aardig organiseren, dus die spreker, de bitterballen en het alom geprezen slobberbocht was zó geregeld, maar toen kwam eigenlijk het echte probleem pas: de locatie. Waar vind je iets dat voldoet aan de eisen van parelkettingen en streepdassen.
Nou had ik in eerste instantie voorgesteld om dit gebeuren te laten plaatsvinden in één van de grand café’s van deze stad, maar dat werd subiet afgekeurd omdat men dat niet intiem genoeg vond. Nee…, werd me bijna bevolen, de locatie moest een chique klassieke uitstraling hebben!

Via een vriendje van me kwam ik zodoende terecht bij een klein oud kerkje in één van onze buurgemeenten. De opdrachtgever, met wie ik de locatie ging bekijken, was lyrisch. Hij overlaadde me met complimenten en schouderklopjes, want het was precies wat hij bedoelde. Er was zelfs ruimte genoeg om alle eventuele limo’s te parkeren op de aangrenzende dodenakker. Dus ik dacht: mooi, dat is dan geregeld! Maar nee, dat viel even tegen. Er was namelijk nog één klein probleempje. In het kerkje hing boven het altaar een gekruisigde Christus. En het zou kunnen, gaf de opdrachtgever aan, dat er tussen zijn gasten mensen zaten die zich daaraan wellicht zouden storen. Dus vroeg hij me of daar nog wat aan te verhapstukken viel.
“Nou”, zei ik, “ik kan proberen dit met het kerkbestuur te bespreken, maar beloven kan ik niks, ik ga in ieder geval m’n best doen.”

De volgende dag heb ik contact opgenomen met de pastoor van ’t kerkje en je raadt nooit wat hij zei: “Geen punt De Leef. Als jij vindt dat Jezus even verhangen moet worden, dan doen we dat toch, moet kunnen! Geen enkel probleem, want uiteindelijk is het een commerciële verhuring. Jij vraagt en wij draaien. Voor mijn part hang je hier twee naaktportretten op en nodig je vervolgend Maxima uit. No problem, dan regelen we dat toch ook.”
“Maar meneer pastoor”, zei ik, “kan dat dan zomaar? Moet u dit dan niet eerst met uw kerkbestuur bespreken of met uw achterban?"
“Achterban? Dat heet bij ons, ‘gemeente’! En het kerkbestuur…, welnee joh, nergens voor nodig. Bij ons in het bestuur zitten een paar leden die jaren geleden hun principes al overboord hebben gegooid, ze zijn wel lief zijn hoor, maar ook een beetje dom. Dus ik zeg maar zo: wat niet weet, wat niet deert! En laten we eerlijk zijn, geld stink niet en daarvoor wil ik Jezus, als het moet, best wel even ergens anders hangen.”

Geplaatst op: Zondag 23 november 2008 om 14:56 uur