Verborgen talent

Woensdag werd ik gebeld door Fred, een alom ondergewaardeerde kunstbroeder van mij, met de vraag: Of ik toevallig nog in het bezit was van een tap-snijsetje M10, maar dan met een iets fijnere draad. Hij kende mijn beroepsverleden en hoopte dat ik, misschien nog ergens op een zoldertje, zo’n setje had liggen.
“Ja natuurlijk heb ik die nog”, zei ik “Ik ben niet zo weggooierig en zeker niet als het gereedschap betreft. Maar zeg ‘s vriend, waar heb je ‘t voor nodig dan?”
Wetende dat Fred zo a-technisch als de pest is en dat hij behoort tot de twee linkerhandenbrigade.
“Nou….”, zei hij, “ik ben met een nieuw interactief werk bezig en daar gebruik ik van die messing drukbetons voor. Je weet wel, van die drukkers die we vroeger in de WC hadden. En het schroefdraad van die dingen is ongeveer M10, maar dan met een fijnere draad. Dus ik kan geen enkele verbinding maken. Nu ben ik al bij diverse bouwmarkten geweest, maar wat ik zoek is natuurlijk weer nergens te vinden. En nou dacht ik….”
“Dan moet je ook naar een echte zaak gaan”, onderbrak ik hem. “Maar luister, ik zal straks wel even op m’n zoldertje kijken waar dat setje is en dan kom ik het vanmiddag wel bij je langs brengen. Kan ik meteen zien wat je nou weer aan het fabrieken bent, want je maakt me wel nieuwsgierig.”

Toen ik ‘s middags zijn atelier binnen liep, wist ik eerlijk gezegd niet wat ik zag. M’n bek viel open. Onvoorstelbaar dat hij zoiets in elkaar had weten te zetten. Geweldig! En het was zo te zien nog niet eens klaar!
“Sodeknetters Fredje”, zei ik, “dat ziet er niet verkeerd uit jongen. Volgens mij heb je jezelf overtroffen. En ik altijd maar denken: die kan geen boutje of moertje van een nippeltje onderscheiden. Hoe heb je dit in vredesnaam voor elkaar gekregen joh? Het is te gek man!”
“Dat zal ik je vertellen”, zei hij. Een tijdje geleden heb ik een workshop ‘Doe het zelf , in en om het huis’ gevolgd en daar bleek ik dé ster onder de cursisten te zijn. Zeg maar, een natuurtalent. Dat zei de cursusleider trouwens ook. Kijk dat ik aardig overweg kan met een penseeltje en zeer wel in staat ben om m’n potloodje vast te houden, dat mag algemeen bekent zijn. Maar dat ik over zulke verborgen talenten zou beschikken, daar was ik zelf ook stomverbaasd over. Vandaar dat ik het maar eens over deze boeg heb gegooid en ziehier het resultaat! Daar hoef ik me toch niet voor te schamen!”
“Nee”, zei ik, “Dat hoef je absoluut niet Fred! Hier makker, hier is de tappenset. Gebruik ‘m maar snel, maar hou er rekening mee, terug wil ik ‘m wel.”

Eenmaal op de fiets naar huis, nog zeer onder de indruk van zijn miskende vakmanschap, realiseerde ik me eerlijk gezegd dat ik eigenlijk geen notie had van waar ik nou in zijn atelier naar had staan kijken.

© Frans de Leef

Geplaatst op: Woensdag 20 april 2011 om 16:24 uur