Te vroeg.

Dat het openbaar vervoer in onze stad niet altijd even betrouwbaar is weten we eigenlijk allemaal wel en daar kan je, als je ergens naar toe moet en regelmatig in bus of tram stapt, dus gewoon rekening mee houden. Maar dat ik vanmiddag, ondanks dat ik twee keer moest overstappen, meer dan drie kwartier te vroeg bij crematorium Ockenburgh arriveerde sloeg, voor wat de HTM betreft, eerlijk gezegd wel alles. Een klein uur te vroeg op je plaats van bestemming dus en dan vraag je je in zo’n situatie toch mooi af: wat ga je in die tussentijd doen?
Nou was het vanmiddag heerlijk weer dus ik had lekker in ’t zonnetje kunnen gaan zitten, maar daar voelde ik me te rusteloos voor. Daarom besloot ik om de tijd te doden, op de naast het crematorium gelegen dodenakker Westduin, een banjertje te gaan maken.

Het klinkt gek, maar dat doe ik namelijk wel vaker als het druk is in m’n hoofd. Dan pak ik m’n fiets en trap naar één van de begraafplaatsen in deze stad om daar wat rust te pakken. Het liefst ga ik dan naar Ter Navolging op de kop van de Scheveningseweg bij de Duinstraat, maar op de akker achter de Nieuwe Kerk op het Spui is het wat mij betreft ook goed toeven. Dat zijn van die plekken van serene rust midden in de hectiek van de grote stad, waar je alles om je heen kunt vergeten en waar je de geest weer kan opladen voor wat komen gaat.

Op Westduin was het stil, zoals dat op begraafplaatsen hoort. Alleen de vogels, die zich blijkbaar nooit bekommeren over de vreugde en het verdriet van de mensheid, doorbraken deze stilte met hun gekwetter en in de verte hoorde ik zacht de exponenten der economie razen over de Ockenburgstraat.

Ik was even op een bankje gaan zitten om te genieten van deze natuurlijke stilte toen ik iets verderop een jonge moeder met klein knulletje aan het werk zag bij één van de graven. Ze had zo te zien net de bloemen vervangen door verse en maakte met een spons de grafsteen schoon. Het jochie, dat druk doende met een klein harkje in z’n hand meer in de weg scheen te lopen dan te helpen, hoorde ik aan zijn moeder vragen: “Mam…, waarom praat je tegen opa, hij is toch dood?”
Het antwoord van de moeder ontging me.
“Maar mam”, ging hij verder, “waarom kijk je dan steeds naar boven?”
“Omdat opa daar waarschijnlijk is”, ving ik op.
“Waarom?”
“Daarom!” zei de moeder vinnig. “En laat me nu even met rust, je ziet toch dat ik bezig ben!”
Het knulletje smeet zijn harkje op het pad, keek mijn kant op, stapte op mij af en vroeg: “Kom jij ook met m’n opa praten?”
“Nee”, zei ik, “ik moet zo naar een begrafenis, maar ik ben een beetje te vroeg.”
“Oh”, zei hij. “Geeft niks hoor, volgens mamma ging opa ook veel te vroeg.”

Geplaatst op: Zaterdag 26 april 2008 om 16:18 uur