Postzegels.

Ik woon al jaren naast een postkantoor en loop er regelmatig binnen voor de ons allen bekende postbankzaken. Nou schijn je dat tegenwoordig niet meer te mogen zeggen; ‘postkantoor en postbankzaken’, want de postkantoren zijn veranderd in TNT winkels, waar je voor van alles en nog wat terecht kunt behalve voor een losse postzegel en het ouderwets vertrouwde Postbankblauw, van ‘hoort bij jou’, is langzaam aan het veranderen in het ING-oranje, zonder franje, net als bij de C1000. Dat zegt qua service en kwaliteit eigenlijk al genoeg.

Maar even to the point. Vanmiddag liep ik de TNT winkel binnen voor een rolletje postzegels van 44 cent. Of moet je die tegenwoordig ook al TNT-zegels noemen? Whatever, laten we ’t voor het gemak maar gewoon een rolletje postzegels noemen.
Dus ik trok bij binnenkomst een volgnummertje uit de automaat, keek naar het scorebord en tot m’n stomme verbazing bleken er 37 wachtenden voor me te zijn. Dat kon dus wel even gaan duren en daar bleek ik na ruim een half uur gelijk in te krijgen.

“Meneer, waar kan ik u mee van dienst zijn?” De zeurderige toon waarop de man achter de balie dit aan me vroeg deed me subiet denken aan de prachtige conference van Wim Sonneveld over de man achter het loket en ik schoot bij voorbaat al in de lach.
“Mag ik een doosje met 100 postzegels van 44 cent, alstublieft?”, vroeg ik met een valse glimlach.
“We hebben alleen nog doosjes van 200 stuks meneer”, zei hij, de conference bevestigend.
“Ook goed!”, zei ik resoluut, om te voorkomen dat het echt op cabaret ging lijken. “Maar mag ik er dan wel een bonnetje bij, het is namelijk voor de zaak.”
De baliekluiver draaide zich om en trok, na het intoetsen van een vermoedelijk zeer geheime code die ik zo mee kon lezen, een laatje achter zich open en toverde er het door mij verlangde kleinood uit.
“Wat is het achterlijk druk zeg!”, zei ik terwijl hij bezig was een bon voor me te maken.
“Ja….”, zei hij op bezwerende toon, “het klantenpotentieel is de laatste week meer dan verdubbeld. Dat komt door de postzegels. De zegels lopen tegenwoordig weer als een tierelier en niet alleen de zegels van 44 cent hoor, maar die van 88 cent gaan ook als een speer. Zelfs met de zegels van 220 cent draaien we een geweldige omzet. Dat komt…”, en hij begon te fluisteren. “Ik mag dit eigenlijk niet zeggen, maar het komt vermoedelijk door het criminele circuit. Ja, u zult het niet willen geloven, maar alles wat tegenwoordig het daglicht niet kan verdragen of wat geheim moet blijven gaat gewoon weer ouderwets per post. Dan is het namelijk niet te controleren. Het duurt wel een dagje langer eer je de gegevens hebt doorgezonden, maar het is achteraf nooit op te vragen of te traceren, zoals dat tegenwoordig bij e-mail, sms’jes of telefoonverkeer wél kan.”

Ik keek de man aan, legde het verschuldigde bedrag neer, pakte de uitgeprinte bon van de balie en zei: “Dan is het maar goed dat de bonnetjes niet op naam gesteld worden!”
Aan zijn gezicht zag ik dat hij dit niet echt begreep.

Geplaatst op: Zondag 18 mei 2008 om 15:43 uur