Of je een emmer leeggooit!

Een paar weken terug kreeg ik van een vriend een mailtje met de vraag of ik zin had om mee te gaan naar de Hermitage in Amsterdam voor de tentoonstelling “Aan het Russische Hof”. Hij had via de een of andere loterij een voucher voor twee gratis toegangskaarten gekregen en omdat hij in de gauwigheid geen lekker wijf kon charteren dat ‘m naar the capital van ons land wilde begeleiden, leek het hem wel gezellig als ik met hem meeging.
“Hoe gaan we”, vroeg hij me toen ik ‘m even later belde om een datum te prikken, “gaan we met het openbaar vervoer of met de auto?”
“Beide”, zei ik resoluut. Want het is in dit land helaas nog steeds zo dat, wanneer je met z’n tweeën van A naar B wilt, dat je met de auto veel goedkoper uit bent. Daarentegen kost het parkeren in 020 dan wel weer ruim een halve strippenkaart per uur, maar daar hebben wij het volgende op gevonden: Je gaat gewoon met de auto naar Amsterdam en je parkeert in Buitenveldert. Vervolgens loop je naar de Buitenveldertselaan om daar dan heel simpel op lijn 5 of 51 te stappen. Voor twee strippen weet je alles en sta je na een kwartiertje in hartje centrum. Maar doe me een lol en vertel dit aan niemand, want voor je ’t weet is het daar óók betaald parkeren!

Maar goed, terug naar de Hermitage, want daar gingen we uiteindelijk voor. We hadden zowaar, achteraf gezien, behoorlijk geluk, want we konden zó doorlopen naar de entreehal, waar we aansloten in de rij voor de kassa. Toen we na ruim tien minuten eindelijk aan de beurt waren, werden we doorverwezen naar de speciale loterijbalie aan de andere kant van de hal waar gelukkig geen kip stond - blijkbaar gaan musea en loterijgokkers niet echt samen - en konden we de voucher omwisselen voor de door ons zo verlangde toegangskaarten. We kregen er zowaar nog een plattegrond van de Hermitage bij cadeau.
De tentoonstelling viel , wat ons betreft, om meerdere redenen een beetje tegen. Het was namelijk het zó verschrikkelijk druk, dat echt op je gemak naar de dingen kijken onmogelijk was. Daarnaast zijn historische kostuums prachtig… als je ervan van houdt en gouden tronen, kronen, scepters en vazen hoeven voor mij ook niet echt, want daar heb ik er al genoeg van gezien. De aanwezige iconen, die ik dus wél graag had willen bekijken, werden helaas volledig aan het zicht onttrokken door een zee van achterhoofden. Wij hadden het dus snel bekeken!
Op naar het restaurant dan maar, want Russische cultuur uit het verleden mag dan voor sommige mensen zeer boeiend zijn, ik werd er alleen maar hongerig van.
We hadden zowaar wéér geluk! Want ofschoon het restaurant tot z’n oren gevuld zat, hadden we direct een tafeltje en voordat we goed en wel zaten, was de bestelling al opgenomen en zagen we de rij bij de ingang van het restaurant almaar langer en langer worden. Het leek wel of ze het hier voor niks kregen! Iets dat bij het afrekenen vies tegen viel omdat wij het Poolse uurloontarief voor een hoofduitvoerder in de bouw à raison van € 23,50 moesten neertellen voor twee broodjes en twee koffie. Of je een emmer leeggooit! Het mag dan misschien ouderwets klinken, maar dat is wel bijna 52 gulden!
Zo zie je maar, geluk heeft ook zijn keerzijde.

Geplaatst op: Vrijdag 2 oktober 2009 om 10:13 uur