Gezond

Deze week zat ik op een bankje in het Rode Kruisplantsoen van het eerste voorjaarszonnetje te genieten, toen er een wat oudere vrouw, zeg maar zo één die de tweede wereldoorlog nog heeft meegemaakt, naast me kwam zitten. 

“Lekker weertje hè, zo uit de wind in de zon”, zei ze.
Ik beantwoorde haar met een vriendelijk knikje. 

“Ja”, vervolgde ze, “ik zeg altijd maar zo: een mens moet tegenwoordig van de dag genieten. Want voor je ’t weet lig je aan de andere kant van het gras. En het is gezond. Nee, niet onder het gras liggen natuurlijk, maar zo lekker in de zon zitten, zeker in ‘t voorjaar. Allemaal vitamine D, en… gratis. Want, laten we eerlijk zijn, als ik naar de huisarts ga voor een pilletje, dan gaat dat van m’n no claim af. En u mag best weten, die 250 euro per jaar die kan ik best gebruiken. Dus ik ga, als ’t even niet hoeft, echt niet naar de dokter. Ja, als ik nou een dik pensioen zou hebben, dan kon me dat niks schelen, maar ik moet het ook maar doen met alleen m’n AOW. En dat is geen vetpot hoor. Niet dat ik wat te klagen heb, maar met alleen een AOWtje is ’t best behelpen. Het is dat ik altijd zuinig geleefd heb. Gelukkig heb ik nog een paar spaarcentjes, maar die bewaar ik het liefst voor de kinderen, voor als ik, nou ja u begrijpt ‘t, het gras aan de andere kant…” 

Ze moest er zelf hartelijk om lachen. “Tja”, ging ze verder, “ laten we d’r maar om lachen hè. Dat schijnt ook gezond te zijn. Maar even serieus meneer, wat vindt u er nou van? Het lijkt wel of je tegenwoordig gestraft wordt als je je hele leven zorgzaam en zuinig geleefd hebt. Neem nou die nieuwe WMO, snapt u ‘m? Ik in ieder geval niet. Van de week kwam m’n hulp met de mededeling dat het binnenkort wel eens afgelopen zou kunnen zijn, omdat de gemeente de zorg opnieuw gaat aanbesteden. Weet u wat dat is? Maar één ding is zeker, ik raak waarschijnlijk m’n hulp kwijt. Dat meisje komt al een jaar of vier, twee maal in de week, bij me. Dan krijg je d’r toch een band mee. Die schat die doet alles voor me. En dan krijg ik straks, als het mee zit, één keer in de week een schoonmaker voor twee uurtjes. Als zo’n jongen of meid de ramen heeft gelapt is de tijd om. Nee meneer, het lijkt wel of deze regering, met hun zogenaamde christelijke inslag, de weg is ingeslagen dat straks mijn kinderen voor me moeten gaan zorgen. En dat kan toch niet, want die hebben alle twee een vreselijk drukke baan. Zal ik u eens wat zeggen meneer, het klinkt misschien gek, maar als het zo door gaat, verlàng ik er nog naar om de wortels van het gras te gaan bekijken.” 

Ze keek op haar horloge en zei: “Ik moest maar weer eens gaan, want m’n hulp komt zo. Voor zolang het nog duurt!” 

De vrouw stond op, groette me en liep richting Goudenregenstraat. Toen ze een meter of tien bij me vandaan was, hoorde ik haar zacht maar duidelijk uit de grond van haar hart zeggen: “Ben ik daar verdomme nou vierentachtig voor geworden.”

Geplaatst op: Dinsdag 27 maart 2007 om 15:07 uur