11 september 2001

Gek eigenlijk, normaal kom ik nooit op een doordeweekse dag in het café en zeker niet rond borreltijd. Achteraf begrijp ik ook nog steeds niet waarom ik die dinsdagmiddag in de handremmen ging hangen bij het passeren van de kroeg. Misschien wel omdat ik het raar stil vond op straat. Ik weet het niet. Nog onwetend van wat zich aan de andere kant van de oceaan op dat moment afspeelde en dat deze dag wel eens de ommekeer in de wereldgeschiedenis zou kunnen zijn, stapte ik de kroeg binnen, bestelde een biertje, nam plaats aan de stamtafel en bladerde door de NRC van de dag ervoor. Op dat moment ging ze tegenover me zitten.
“Vreselijk hè”, begon ze.
“Hmm”, zei ik zonder op te kijken. Want er is één ding dat ik geleerd heb in de kroeg: Kijk nooit iemand aan als die ongevraagd tegen je aan gaat zitten lullen, dan ben je d’r namelijk het snelst van af.
“Wat zijn dat toch voor gekken?”, vervolgde ze. “Wie doet nou zoiets?”
“Ach ja”, zei ik, “weet je veel.” Ik haalde mijn blik uit de krant om deze vervolgens op haar te werpen. Geloof jij in liefde op het eerste gezicht? Nou ik wél, sinds die dag! Tegenover me zat een zwartharige droomprinses te roeren in een dampende cappuccino. Twee smaragdgroene ogen, waarin ik zonder problemen zo zou kunnen verdrinken, keken me verdrietig aan. De combinatie van schoonheid en melancholie deed mijn hartslag versnellen en voor de zekerheid begon het bloed zich vast samen te trekken in mijn onderbuik.
“Wie doet nou zoiets?”, herhaalde ze. En voordat ik kon vragen waar ze het over had, zwaaide de deur open en stormde er een man naar binnen.
“Bert!”, riep hij, “mag de tv op CNN? Er zijn in New York twee vliegtuigen ingevlogen op het World Trade Center…, en een pilsje graag!”
Bert, de barkeeper, tapte de pils, slofte onverschillig naar de tv en zette hem aan. Alle aanwezige koppen draaiden afwezig richting het glazen oog. Ook de twee allerschoonste ogen die ik in mijn leven had gezien. Mijn god wat was ze mooi. Hoelang ik nog naar haar heb zitten kijken voordat ik afrekende weet ik niet meer. Maar haar gezicht was voorgoed op mijn netvlies gebrand. Een paar keer ben ik op dinsdagmiddag nog naar de kroeg teruggegaan, in de hoop dat…., maar ik heb haar nooit meer gezien. En elke keer als ik op tv of in de krant die toestellen weer op het WTC zie crashen, komt haar beeltenis terug in mijn gedachten en sta ik mezelf wederom toe te verdrinken in die twee goddelijke smaragdgroene oceanen.

© Frans de Leef

Geplaatst op: Zaterdag 10 september 2011 om 11:10 uur