Vrijdagavond 4 mei na een geweldige repetitie met de band voor ons nieuwe theaterprogramma, uiteraard even kort onderbroken om acht uur voor de dodenherdenking, kwam ik vermoeid en zeer voldaan thuis. Zette de tv aan waarbij ik midden in het late journaal viel en waarin ik tot mijn stomme verbazing een vliegtuigje boven een kerktoren zag met de staarttekst: “Vorden is fout”. Nou heeft het woord ‘fout’ bij mij nog altijd een wrange bijsmaak, want als kind mocht ik namelijk met sommige kinderen uit mijn straat niet spelen, omdat hun ouders ‘fout’ waren geweest. Niet dat ik dat als kind begreep, maar in mijn jeugd was het nog zo, dat je naar je ouders luisterde.
Maar goed, terug naar Vorden. Een Joodse club TOF geheten, dat staat voor Tradition is Our Future - het zou mij niet verbazen als zij nog steeds rondlopen met pijpenkrullen en een zwarte hoed - vond het blijkbaar nodig om wat extra zout in de wonden te strooien na het gerechtelijk verbod, dat middels een kort geding weer door een ander Joods clubje was aangespannen, dat de burgemeester en wethouders bij de dodenherdenking in Vorden niet langs de graven van enkele omgekomen Duitse militairen mochten lopen. Het zou grievend of beledigend zijn tegenover de slachtoffers en hun nabestaanden. Lees de Joden, want over de andere oorlogsslachtoffers hoor ik hen niet, zoals de zigeuners, de homoseksuelen enz. enz. Hoe fout kun je zijn na de oorlog!

Is het tegenwoordig niet zo dat de dodenherdenking gehouden wordt om álle burgers en militairen die omgekomen zijn sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in oorlogssituaties en bij vredesmissies te herdenken? Volgens mij horen daar ook de Engelse, Amerikaanse, Franse, Marokkaanse, Poolse, Russische en de rest van de in de wereld gevallenen bij. In mijn optiek dus ook de Duitsers, want het gros van de Duitse militairen werd ook maar gestuurd.
En laten we eerlijk zijn, we hebben toch ook geen hekel aan die Engelse vliegers die het Bezuidenhout plat hebben gegooid, waarbij trouwens meer slachtoffers vielen dan bij het bombardement op Rotterdam. Sterker nog, die vliegers halen wij, hypocriet als we zijn, op Veteranendag groots in. 

Mensen laten we in vredesnaam nou eens, 67 jaar na dato, ophouden met dat gezeik over die zijn goed en die zijn fout. Want het getuigt mijns inziens alleen maar van wijsheid om juist álle slachtoffers te herdenken. Al was het alleen maar om dit aan de volgende generaties door te geven.
Maar laten wij wél alert blijven! Want het mag niet zo zijn dat kleine extreme splinters in de samenleving de kans krijgen om van onze dodenherdenking een Jodenherdenking te maken.

Als u nu denkt: Waar haal jij, als babyboomer van na de oorlog, het recht van vandaan om zo kritisch te zijn op die Joodse splinters.
Dan zeg ik: “Nou, dat mag ik!” En wel om de volgende reden:


Sobibor 16 juli 1943                    Betje de Leef

Sobibor 7 mei 1943                     Salomon de Leef

Auschwitz 5 oktober 1942          Jentje de Leef

Auschwitz 19 november 1943     Mietje de Leef

Auschwitz 19 november 1943     Sipora de Leef

Sobibor 9 juli 1943                      Jacob de Leef

Sobibor 11 juni 1943                   Sara de Leef

Sobibor 11 juni 1943                   Elisabeth de Leef

Sobibor 9 juli 1943                      Hendrina de Leef

Auschwitz 24 september 1942   Saartje de Leef

Sobibor 16 juli 1943                   Marianne de Leef

Sobibor 4 juni 1943                    Hartog de Leef

Sobibor 27 november 1943        Henriette de Leef

Sobibor 4 juni 1943                    Tiny de Leef

Auschwitz 22 oktober 1943       Jacob de Leef

Auschwitz 22 oktober 1943       Maria de Leef

Sobibor 11 juni 1943                  Mietje de Leef

Auschwitz 22 oktober 1943       Betje de Leef

Sobibor  27 november 1943      Abraham de Leef


© Frans de Leef

Geplaatst op: Dinsdag 15 mei 2012 om 10:38 uur

Plaats een reactie: